3. Спішыце тэкст, рашаючы арфаграфічныя і пунктуацыйныя задачы. Ля сам..га парога др..ўлянага дома р..слі старыя ябл. ні і вішні пад якімі (н..) хто (н..) ўскопваў з..млю на грады. Са(д/т) зарос (н..) колі (н..) кошанаю травою ў якой густа ўзяўся дз..мухавец. Цэлае лета Цв..лі сонечныя кветкі потым б..лелі іх круглыя лёг/х)кія Глоўкі. Малы Срожа (н..) зграбны як м.Дзведз..ня тупаў да бац. кі. Хлопчык апрануты ў белен..кі касцюмчык здаваўся гэткім жа чыстым і лё(x)кім на 3. .лёнай з..млі як дз..мухавец. Сын быў шчаслівы ад (Н..) спазнанага свету травы і дрэў а бан..ка ад блі(з/с)кіх і чыстых в..чэй сына ў якіх (н..) было (н..) крыўды (н..) жорсткасці... (Паводле А. Жука).
назо́ўнік — часьціна мовы, якая абазначае прадмет і адказвае на пытаньні «хто? », «што? ». у сказах могуць зьяўляцца дзейнікам, дапаўненьнем, радзей — выказьнікам, акалічнасьцю ды азначэньнем. назоўнікі падзяляюцца на агульныя і ўласныя, адушаўлёныя і неадушаўлёныя, асабовыя і неасабовыя, канкрэтныя і абстрактныя, зборныя, рэчыўныя.
назоўнік у беларускай мове адрозьніваецца паводле роду (мужчынскі, жаночы, ніякі), ліку (адзіночны, множны) ды склону (назоўны, родны, давальны, вінавальны, творны, месны, дадаткова — клічны). дадаткова маюць тры скланеньні: першае, другое, трэцяе.