43. Спішыце тэкст, дапісваючы канчаткі прыметнікаў Пастаўце патрэбныя знакі прыпынку ў сказах з адна-
1. Дзеці сустрэлі ў два
радасны Стева
ЮЦЬ
лесам
Запішыце сказы. Ва ўста
канчаткі, падкрэсліце апошні
роднымі членамі.
Стаіць ранная вясна. З-за калмат.. хмары на хвілін
выгляне сонца і зноў схаваецца.
Ноччу падмарозіла. Лужыны пакрыліся тонк,
скарынкай лёду. Яна звонка трэскаецца пад нагамі
асядае ў мутно ваду.
У лесе пахне леташн.. лістотай сыр.. карой. У не
вялік.. азярыне цвіце жоўт.. лотаць. (Паводле Я. Га.
лубовіча.)
завяжь вузялок
Прыметнікі жаночага
матоць канчатак -yo nae
зычных); -100 (пасля як
45. Замяніце літару ў сярэ
ся новае слова. Падбярыце д
прыметнік.
Вата
лотаць — травяністая расліна з жоўтымі квет
камі, якая расце на балотах, берагах сажалак,
рус. Калужница
азярына — невялікае возера
Вызначце род і склон прыметнікаў.
26
Гэтую легенду Ніне Грак, выхаванцы Бокшыцкай школы, у 2001 годзе расказала Вольга Гарбацэвіч, жыхарка вёскі Гарадзішча, што у Слуцкім раёне. Жыў у адной хаце вуж-дамавік. Гаспадар не крыўдзіў яго, а гаспадыня, падаіўшы карову, не прамінала пачаставаць цёплым малаком. А дзеці прымалі ў супольныя гульні.
І здарылася так, што, гуляючы, ў старой прызбе каля хаты яны знайшлі яйкі, якія вуж там склаў, каб вывеліся маленькія вужаняты. Сцялася ад болю вужачае сэрца, калі ён убачыў, што яго немаўляткам бяда пагражае.
Кінуўся ён да дзяцей, віўся каля іх рук, імкнучыся адхіліць бяду, і жаласна сіпеў: «Не крыўдзіце маіх дзетак! Аддайце іх мне….». Але дзеці не разумелі вужачай мовы ды, каб ён не замінаў ім у гульнях, узялі пруцік і прагналі вужа з падворка.
І папоўз, бядуючы, дамавік у пушчу.Паўзе, паўзе і плача над сваім няшчасцем. Ажно бачыць, выпаўзае са струхнелага пня яго знаёмая — злая ядавітая змяя.
«Чаго сумуеш?» — пытаецца яна ў вужа. А той і кажа пра няшчасце сваіх дзетак. Змяя зларадна ўсміхнуласа ды суцяшае: «Не плач, я табе зараз дапамагу».Не паспеў і азірнуцца вуж, як змяя — шусь на падворак, ды ў сялянскую каморку, дзе ў гэты час стаялі гладышы з малаком.
Падпаўзла яна да аднаго гладыша, узнялася над ім, разявіла пашчу і ўпусціла ў яго кроплю атрутнага яду. Потым падпаўзла да другога, трэцяга, чацвёртага і кожны з іх атруціла.
Анямелы ад жаху вуж аслупянеў на парозе, на змяіныя злачынствы гледзячы. А тая жвава перапаўзла цераз парог на падворак. Сыкнула вужу: «Вось я і адпомсціла за тваіх дзетак!» — ды шмыгнула з падворка у пушчу.