Решить тестовую работу по бел яз за 7 класс
Тэставая работа па тэме «Злучнік»
(1 варыянт)
1. Адзначце варыянты, у якіх ёсць злучнікі:
а) таму што, так як;
б) як толькі, для каго каб;
в) у залежнасці ад.
2. Адзначце варыянты парных злучнікаў:
а) ці то – ці то, або – або, не то – не то;
б) не толькі – але, а раз – то, хоць - але;
в) толькі - як, не то што – але.
3. Адзначце сказы, у якіх злучнікі звязваюць аднародныя члены сказа:
а) Случчына багата і хлебам, і садамі, і песнямі, і працавітымі людзьмі.
б) Хвалі ўдаль плывуць, і шапочуць клёны, і ветры гудуць.
в) Пра Венеру здаўна пісалі паэты і вучоныя, астраномы і фантасты.
4. Адзначце сказы са злучальнымі злучнікамі:
а) Хоць вецер сціх, але сонца ўсё роўна не хацела выглядваць з-за хмар.
б) Вецер сціх, але сонца не прабівалася праз нізкія шэрыя хмары.
в) Хоць узняўся вецер, дзеці не разыходзіліся.
5. Адзначце сказы з падпарадкавальнымі злучнікамі:
а) Калі ўсе сабраліся і пазаймалі месцы, прыйшоў настаўнік.
б) Ад цяжкага сну ачуняла зямля, і свежым паветрам дыхнула ралля.
в) Снег закрыў рэчку так, што і берагоў не відаць.
6. Адзначце, у якіх сказах (за)тое пішацца разам:
а) Люблю мой край за(тое), што ў ім часы другія, што згінула былое.
б) Удзень свяціла сонца і нават было горача, (за)тое ноччу дацінаў холад.
в) Усе стаміліся, (за)тое атрымалі задавальненне.
7. Адзначце варыянты, у складзе якіх ёсць “лішні” па значэнні злучнік.
а) ці, ці-ці, або-або, але, то-то;
б) а, аднак, затое, хоць – але, але;
в) альбо - альбо, не толькі – а, то – то.
8. Адзначце сказы, у якіх злучнікі паказваюць на час, мэту і ўмову таго, пра што гаворыцца ў галоўнай частцы:
а) Мой любы край, не дакарай, што славіць зноў бяруся.
б) Калі закончыцца навучальны год, з’езджу я ў Слуцк.
в) Я часта спяваю песні, каб запоўніць спусцелую душу.
9. Адзначце радкі, у складзе якіх пералічаны састаўныя злучнікі:
а) пакуль, каб, бо, ці, але, ды, а, і;
б) так што, як толькі, для таго каб;
в) у адказ на, у сувязі з, на шляху да.
10 Складзіце сказы з наступнымі злучнікамі: калі – то; ці то – ці то.
Шпацыраваў я як-то раз раніцай. Ледзь вытаптаная, вузенькая, як быццам выстелена мяккім палатном сцяжынка, прывяла мяне ў лес. Гэта месца ніколі мяне не прыцягвала. Я проста не заўважаў у ім нічога асаблівага. Але гэтым раніцай яно было выдатным. Беласнежны снег ляжаў ўсюды: на галінках дрэў, якія стаялі нерухома, як быццам зачараваныя; на маленькіх круглых хмызняках, якія дзякуючы багаццю снегу былі падобныя на велізарныя снежныя камякі.
На роднай зямлі, пад якой спіць непробудным сном зяленая траўка, якая чакала вясновага цяпла. Усе заціхла. Нават вецер не хацеў псаваць гэтую цішыню. Я прайшоў крыху наперад і першы праменьчык ранішняга сонейка паказаўся ўдалечыні за соннымі дрэвамі. Я ішоў па лесе, і сэрца мае трымцела ад такога зачаравання. Беласнежны снег храбусцеў пад нагамі, гэты хруст мне вельмі падабаўся, я нават не ведаю чаму, але з самага дзяцінства гэты гук заўседы выяўляў ўва мне толькі пазітыўныя эмоцыі. Марозік щепал носік і шчочкі, шчыра вам прызнаюся, я крыху азяб, але дадому ісці не хацеў. Пачаў дзьмуць легкі ветрык. Ен надаў прыродзе бляску і арыгінальнасці. Струшивая з верхавін соснаў, дубоў, іў і кленаў точеные, маленькія беласнежныя сняжынкі.