Твор пачынаецца з апісання:
А) грушы
Б) яблыні
В) ракі.
Дзеянне адбываецца на рацэ:
А) Прыпяць
Б) Днепр
В) Сож.
Гадаваць княжага сына ў сялянскай сям’і называлася:
А) дзядзькаваць
Б) бабіць
В) няньчыць.
Расстаў радаслоўную Алеся ў патрэбным парадку:
А) Даніла – Акім – Юры - Алесь
Б) Юры – Даніла – Акім - Алесь
В) Акім – Даніла – Юры – Алесь.
Вершнік на чорным кані:
А) Каліноўскі
Б) Незнаёмы
В) Чорны Война.
Каласы пад сярпом тваім - сімвал:
А) поле і жніво
Б) улада і падначаленыя
В) гісторыя і людзі.
Знайдзі каханую Алеся:
А) Яня Когут
Б) Ядзя Клейна
В) Майка Раўбіч.
Беларускую мову ў той час называлі:
А) мужыцкай
Б В) «северо-западным наречием».
Злосны пан у творы:
А) Кірдун
Б) Кроер
В) Когут.
У Данілу Загорскага закахалася:
А) Кацярына І
Б) Кацярына ІІ
В) Елізавета
Зіма - выдатны час года. А асабліва добра зімой у лесе.
Нам здаецца, што ў зімовым лесе пануе спакой і бязгучнасць, але гэта толькі на першы погляд. Калі з'яўляецца сонца, увесь лес зменьваецца і блішчыць. Многія лясныя жыхары ляглі ў спячку, а тыя, хто застаўся, прыкладваюць вялікія намаганні, каб пракарміць сябе. Вось заяц-трусішка, здзірае кару з бярозы, а вось і сінічка пералятае з дрэва на дрэва. Раптам з вялізнай галінкі елкі ўпаў снег, гэта вавёрка скача з арэшкам у зубах. Нават воўк і лісіца не сядзяць на месцы, яны гойсаюць па лесе ў пошуках здабычы. Гілі, як ягады рабіны. Прыселі на галінцы. Удалечыні важна блукае лось з вялізнымі рагамі.
А сам лес упрыгожаны пухнатым, беласнежным снегам, іскрыстым у промнях сонца. Як добра зімой у лесе!
Пра што прапярэджваюць знакі бяды
З даўніх часоў да нас дайшлі паданні, легенды, прыкметы, варажба. Людзі верылі ў існаванне добрых і злых духаў. Адных яны лічылі сваімі заступнікамі, а другіх, наадварот, баяліся, рабілі ўсё магчымае, каб задобрыць. А тых, каго зараз называюць экстрасэнсамі, празорцамі, лічылі калдунамі. У сярэднія вякі іх нават спальвалі на вогнішчах.
У любога чалавека ёсць нейкае больш ці менш выяўленае шостае пачуццё. Нездарма ў кожнай не зусім звычайнай з'яве ці сне чалавек спрабуе ўбачыць знак зверху. Знак, які прадвяшчае нешта добрае ці бяду. Калі чытаеш кнігі, часта сустракаешся з тым, што героі якім-небудзь чынам адчуваюць тое, што з імі здарыцца. А калі ўзяць аповесць Васіля Быкава «Знак бяды», дык ледзь не ў кожным раздзеле можна знайсці нейкі знак.
Не назавеш добрым і лёгкім жыццё Сцепаніды і Петрака Багацькаў на хутары Яхімоўшчына. Як праклён прагучалі для іх словы пана Адольфа Яхімоўскага: «На чужым і дармовым шчасця не будзе. Мне шкада вас». З таго часу ўсё пайшло не так, як трэба.
У час агляду поля на Юр'еў дзень Багацькі знайшлі мёртвага жаўранка, а гэта было вельмі дрэннай прыкметай. Калі яны вярнуліся на хутар, то ўбачылі, што іх былы гаспадар павесіўся. Гэта таксама прадвяшчала нейкую бяду.
Праз нейкі час не вытрымала і пала набытая ад старой гаспадаркі кабылка. Шмат нагараваліся Багацькі, пакуль набылі каня. Пасля таго, як нарадзілася Феня, Сцепаніда доўгі час не магла працаваць. Пятрок адзін касіў, жаў, цягнуў усю гаспадарку, таму і надарваўся. А калі вазіў сена, яго брычка падвярнулася. Пятрок падставіў плячо і зламаў ключыцу. Два месяцы ён адбыў у бальніцы. За гэты час у полі перастаяла і палегла ярына. Па восені нажалі вельмі мала, ледзь вярнулі насенне.
Каб адвесці беды ад хутара, Пятрок паставіў на ўзгорку крыж. Ён верыў, што крыж дапаможа. Але крыж мала прастаяў. Яго спілавалі камсамольцы. Вайна не мінула хутар, і пісьменнік апісвае новыя знакі бяды. Напрыклад, надвор'е заўсёды было халоднае, піэрае. Вецер гнаў рваныя хмары. Сонца паказвалася вельмі рэдка. Амаль тыдзень кожную раніцу на хутар прылятала чорная варона. Яна садзілася на плот і прарэзліва каркала. Накрычаўшыся, птушка сціхала, а пасля ляцела ў гай.
Гаспадарам сніліся дрэнныя сны. У адным сне Пятрок убачыў нейкіх чарвей. Яны варушыліся, абкручваліся адзін вакол другога, паўзлі па нагах Петрака. Пазней ён убачыў пацука, які хаваўся ад яго. I на працягу сну Пятрок спрабаваў забіць яго.
Сцепаніда сніла, што яна карабкаецца на нейкую гару і валачэ за сабой цяжкі груз. Гэты цяжар цягне яе ўніз. Рукамі не было за што ўчапіцца. Але ўсё роўна Сцепаніда паўзла, тым больш, што верх быў ужо блізка. Ей патрэбны былі сілы хоць яшчэ на два крокі. А раней, яшчэ да вайны, Сцепаніда часта сніла, што гарыць Яхімоўшчына.
Не падманулі знакі. Спачатку на хутар прыехалі паліцаі, затым немцы. Пасля збілі Сцепаніду так, што яна не магла ўстаць. Забралі і забілі Петрака. Нарэшце, згарэла Яхімоўшчына, а ў агні загінула Сцепаніда.