Еркіндігім. Қасиеттім. Қастерлім. В баре у меня нет шероховатости! Вчера мечтала о твоей внешности, и Буданың бугаулан из другой страны. - Я не хочу, чтобы ты знал, о чем ты говоришь. О, Свобода, добро ! В обществе, в котором я сжег свое ядро,в моем собственном доме?! Если не успеешь, то не успеешь! Ты же не в нем! ...Как же трудно тебе добраться, так труднее сохранить! Каждый момент освобождения, который дал Аллах - Аманат овца мне, тебе и ему! - Я не знаю, - сказал он. В декабре пламя выстрелило в мою подушку, и железное общество, которое было чревато! Запомнились ли тебе славные заговоры, восемьдесят шесть подвигов-Эй, последние!? Ух ты, свобода, с чем ты мерился!? Уа, еркіндік! Чем измерялась стога?! - Я не хочу, чтобы ты умирал! Ты мой самый удивительный стих, самый солнечный, самый светлый, самый шершавый! Каждое утро я буду любить-в жизни, которую дал мне Бог
Төлеген Айбергенов Ана Арманыңды ақтарам ба жүрегімде тербесем, Айға сіңлі, қарындассың қасиетті Жерге сен. Мен өзінді теңдесі жоқ құдірет деп түсінем, Сендік қуат мың есе артық Жердің тарту күшінен. Сұлу әлем, әлем сұлу сен жаратқан адаммен, Көк жолының қарсылығын қағып тастап барам мен. Сендік қуат болар, бәлкім, басын иді көк маған, Әр кез сенен туғанымды есіме алсам, тоқтаман. Ал ұмытсам, ұмыт болып қаларымды білемін, Ұмыт қалмау үшін менің шарқ ұрады жүрегім. Шат жүріп-ақ қас қаққанша боламын мен шерменде, Жетім емес кей ананың жетімдігін көргенде, Көз алдымда жас дөңгелеп булығам да ызадан, Маған тіпті сөз келмейтін ұяттардан қызарам. Бұл дүниеге онсыз-дағы кеткен жоқ па көп есең, О, аналар, кей пасықты жаратасың неге сен! Тасбауырлар дүниеге келсін де, тез кетсін де, Әлде өзгелер ондайлардан жиіркенсін дейсің бе? Қай кеудені жылытады лапылдаған отпенен, Өз кеудесін жылытуға құдіреті жетпеген. Анаң саған керек болса, балаңа да сен керек, Кезекпенен ауысатын ғұмыр ғой бұл дөңгелек. Ана керек, о, адамдар, ана керек адамға, Анасыздар аң сияқты күн кешіп жүр ғаламда. Пікірімді ұнатпаған таптық та дер дананы, Даналықтың қажеті жоқ сыйлау үшін ананы. II Білмедім мен, сен әйтеуір ораласың көп тілге, Киелі сүт құдіретімен әлде есейіп кеттім бе? Ана десе әйтеуір мен өзге сөзді есітпен, Құлағыма үн келеді қоңыраулы бесіктен. Құлағымда ол үн менің көрген емес толастап, Өйткені сен жылауыма қарсы болдың о баста-ақ.. Бүкіл әлем шуларына жіберді де сүңгітіп, Өзің қаққан қоңыраудан кетті маған тіл бітіп… Қоңыраулардың үні мені жетектеді қиянға. Қоңыраулардың үні мені шомдырды сан қиялға. Тұтқасынан ұстамақ боп дария – білім есіктің, Мектеп бардым, онан да мен қоңырау үнін есіттім. Ұстаз болдым. Сөз сөйлетті болашақтың мінбері, Көз алдымда қызыл ала қызғалдақтар гүлдеді. Дәл бүгін де нұрлы ертеңнің қоңырауы етіп тұр мені, Өміріме өзің қаққан қоныраудың үндері. Өзің қаққан қоңырауда өмір жыры бар екен, Оның үні тарқамайтын болды менің мерекем. Сол үнменен тыным таппай бақытымды күреймін, Өйткені мен мерекемнің тарқамауын тілеймін.
Еркіндігім. Қасиеттім. Қастерлім. В баре у меня нет шероховатости! Вчера мечтала о твоей внешности, и Буданың бугаулан из другой страны. - Я не хочу, чтобы ты знал, о чем ты говоришь. О, Свобода, добро ! В обществе, в котором я сжег свое ядро,в моем собственном доме?! Если не успеешь, то не успеешь! Ты же не в нем! ...Как же трудно тебе добраться, так труднее сохранить! Каждый момент освобождения, который дал Аллах - Аманат овца мне, тебе и ему! - Я не знаю, - сказал он. В декабре пламя выстрелило в мою подушку, и железное общество, которое было чревато! Запомнились ли тебе славные заговоры, восемьдесят шесть подвигов-Эй, последние!? Ух ты, свобода, с чем ты мерился!? Уа, еркіндік! Чем измерялась стога?! - Я не хочу, чтобы ты умирал! Ты мой самый удивительный стих, самый солнечный, самый светлый, самый шершавый! Каждое утро я буду любить-в жизни, которую дал мне Бог
это стихотворениемен просто надо балы
Объяснение: