Привет, Майкл! Как дела уже месяц как мы познакомились на международных научных работах в Бразилии. Получил твое письмо, большое Ты написал о том, что хочешь узнать многое о Казахстане. Я тебе расскажу о своей родной земле.
Наше село расположено у подножья гор Тарбагатай. Тарбагатай- это горы которые находятся на юго-востоке Казахстана и в области Китая. И природа нашего села особенная. Зимой холодно, снег выпадает густым. Поэтому зимой мы пользуемся санями и лыжами. Летом прохладно, но в июне и августе очень жарко. С гор дует легкий ветер.
Мой дом расположен у подножья гор. Во дворе растут яблоки, груши, абрикосы и др. плодовые деревья. Летом мы собираем малину. Приезжай в гости в Казахстан. Природа нашей страны замечательная! Хорошо отдохнёшь и развеешься.
А ты где живешь? Буду ждать твое письмо с нетерпением.
Менің ұлым авар анасы үйреткен тілді ұмытпауға тиіс» деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде. Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.
«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.
Менің ауылым.
Объяснение:
Привет, Майкл! Как дела уже месяц как мы познакомились на международных научных работах в Бразилии. Получил твое письмо, большое Ты написал о том, что хочешь узнать многое о Казахстане. Я тебе расскажу о своей родной земле.
Наше село расположено у подножья гор Тарбагатай. Тарбагатай- это горы которые находятся на юго-востоке Казахстана и в области Китая. И природа нашего села особенная. Зимой холодно, снег выпадает густым. Поэтому зимой мы пользуемся санями и лыжами. Летом прохладно, но в июне и августе очень жарко. С гор дует легкий ветер.
Мой дом расположен у подножья гор. Во дворе растут яблоки, груши, абрикосы и др. плодовые деревья. Летом мы собираем малину. Приезжай в гости в Казахстан. Природа нашей страны замечательная! Хорошо отдохнёшь и развеешься.
А ты где живешь? Буду ждать твое письмо с нетерпением.
С приветом, Алибек.
Менің ұлым авар анасы үйреткен тілді ұмытпауға тиіс» деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде. Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.
«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.
Объяснение: