Эпизод нашествия” из 1 части, затем всю первую часть симфонии. Составить план построения 1 части-вст, главная партия, побочная, разработка, реприза, кода
Считается, что изначально романс появился в Испании, в XV—XVI веках. Тогда испанцы называли романсом любое стихотворение, написанное на романском «нелатинском» языке. Стихотворение не обязательно было лирическим, оно могло рассказывать об исторических событиях и военных подвигах героев. В соседних с Испанией странах подобные стихи назывались . Из них и родились музыкальные произведения под названием «романсы». Положенные на музыку, они превращались в небольшие песни — как правило, с четырехстрочной строфой без рефрена.
В XVIII веке романс добрался до Франции и Германии, а затем и до России. У нас под «романсом» подразумевали небольшое музыкальное сочинение, но уже исключительно лирического содержания, в исполнении голоса и аккомпанирующего инструмента. Наибольшее влияние на развитие романса в Европе оказало творчество поэтов Иоганна Вольфганга Гете и Генриха Гейне, композиторов Франца Шуберта, Роберта Шумана, Жюля Массне и Шарля Гуно.
Жанр же русского романса сложился в начале XIX века на волне захлестнувшего отечественный музыкальный мир романтизма. Наиболее известные романсы того периода принадлежали Александру Алябьеву, Александру Варламову. Затем романс занял законное место в творчестве самых известных русских композиторов — Михаила Глинки, Николая Римского-Корсакова, Петра Чайковского, Сергея Рахманинова.
Многие из наиболее популярных в наше время романсов были написаны в начале XX века. Их относят к разряду городского, цыганского, «жестокого романса». Тогда романсы писали композиторы-любители, такие как Борис Фомин, Борис Прозоровский, Мария Пуаре. И именно этот период можно назвать золотым веком русского романса: полные залы собирали выступления Надежды Плевицкой, Анастасии Вяльцевой, Веры Паниной.
В послереволюционные годы романс подвергся гонениям как буржуазный пережиток, разлагающий пролетариат и крестьянство. Но даже в этот сложный для романса период его с успехом продолжали исполнять Изабелла Юрьева, Александр Вертинский, Тамара Церетели. Многие из этих музыкантов эмигрировали в Европу, захватив с собой и русский романс, который смог покорить даже не понимающую русский язык публику. Например, «вывезенный» Александром Вертинским романс Бориса Фомина «Дорогой длинною» так полюбился европейцам, что на музыку Фомина возник новый, английский текст, и англичане по сей день уверены, что песня написана на берегах туманного Альбиона.
Спустя годы Алла Баянова, Александр Вертинский, Изабелла Юрьева вернулись в Россию и с невероятным успехом продолжили карьеру уже в нашей стране. Романс же навсегда остался одним из самых любимых в России музыкальных жанров как у слушателей, так и у исполнителей.
Жетіген — жасалуы да, ойналу әдіс-тәсілі де өте күрделі аспап. Ертеректе ел арасында сақталған көне жетігеннің ішегі аттың қылынан тағылып, тиектің орнына асықтар пайдаланылатын болған. Аспаптың құлақ күйі осы асықтарды әрлі-берлі жылжыту арқылы келтірілген. Ішек сандары жетеу болғандықтан, аспап Жетіген аталған.
18 ғ-да қазақ даласын аралаған саяхатшы-этнографтар И.Лепехин, И.Георги, т.б. екі ішекті домбырадан басқа көп ішекті аспаптардың да болғандығын жазады. Ал саяхатшы А.С. Паллас 1786 жылғы қазақ даласын аралаған сапарында осы күнгі жетігеннің көне түрін кездестірген. “Бұл аспап шыршадан жасалған шағын ғана жәшік, оның түбі ғана бар. Оған ішектер ешбір құлақсыз керілген. Бұл аспапты құлақ күйіне келтіру үшін әрбір ішектің астына кішкене тиек — қойдың асықтары қойылады. Музыкант ішектің ұзын жағын сол қолымен тартады да, оң қолымен дишкантта ойнайды”, — деп жазған. Этнограф-саяхатшылардың осы секілді жазбаларына қарағанда, Жетіген аспабы қазақ халқы арасында 19 ғ-дың ортасына дейін сақталып, бертін келе жоғалып кеткен. Осы этнографиялық сипаттамалар бойынша қалпына келтірілген немесе жетілдіріліп жасалған жетігеннің алғашқы үлгісі өмірге қайта келіп, өнеріміз бен аспаптық музыкамызда орын ала бастады. 1817 жылғы “Сибирский вестник” журналында жазылған анықтама бойынша белгілі шебер Оразғазы Бейсенбекұлы 1966 ж. Жетіген аспабының алғашқы нұсқасын қалпына келтіріп жасап шықты. Бұл алғашқы үлгінің дыбыс ауқымы бір жарым октава болып, 13 ішек тағылып жасалды. Оның ұзындығы 1060 мм, шанақ ені 250 мм болып, бетіне екі-үш жерден тиектер қойылып жасалды.
В XVIII веке романс добрался до Франции и Германии, а затем и до России. У нас под «романсом» подразумевали небольшое музыкальное сочинение, но уже исключительно лирического содержания, в исполнении голоса и аккомпанирующего инструмента. Наибольшее влияние на развитие романса в Европе оказало творчество поэтов Иоганна Вольфганга Гете и Генриха Гейне, композиторов Франца Шуберта, Роберта Шумана, Жюля Массне и Шарля Гуно.
Жанр же русского романса сложился в начале XIX века на волне захлестнувшего отечественный музыкальный мир романтизма. Наиболее известные романсы того периода принадлежали Александру Алябьеву, Александру Варламову. Затем романс занял законное место в творчестве самых известных русских композиторов — Михаила Глинки, Николая Римского-Корсакова, Петра Чайковского, Сергея Рахманинова.
Многие из наиболее популярных в наше время романсов были написаны в начале XX века. Их относят к разряду городского, цыганского, «жестокого романса». Тогда романсы писали композиторы-любители, такие как Борис Фомин, Борис Прозоровский, Мария Пуаре. И именно этот период можно назвать золотым веком русского романса: полные залы собирали выступления Надежды Плевицкой, Анастасии Вяльцевой, Веры Паниной.
В послереволюционные годы романс подвергся гонениям как буржуазный пережиток, разлагающий пролетариат и крестьянство. Но даже в этот сложный для романса период его с успехом продолжали исполнять Изабелла Юрьева, Александр Вертинский, Тамара Церетели. Многие из этих музыкантов эмигрировали в Европу, захватив с собой и русский романс, который смог покорить даже не понимающую русский язык публику. Например, «вывезенный» Александром Вертинским романс Бориса Фомина «Дорогой длинною» так полюбился европейцам, что на музыку Фомина возник новый, английский текст, и англичане по сей день уверены, что песня написана на берегах туманного Альбиона.
Спустя годы Алла Баянова, Александр Вертинский, Изабелла Юрьева вернулись в Россию и с невероятным успехом продолжили карьеру уже в нашей стране. Романс же навсегда остался одним из самых любимых в России музыкальных жанров как у слушателей, так и у исполнителей.
Жетіген — жасалуы да, ойналу әдіс-тәсілі де өте күрделі аспап. Ертеректе ел арасында сақталған көне жетігеннің ішегі аттың қылынан тағылып, тиектің орнына асықтар пайдаланылатын болған. Аспаптың құлақ күйі осы асықтарды әрлі-берлі жылжыту арқылы келтірілген. Ішек сандары жетеу болғандықтан, аспап Жетіген аталған.
18 ғ-да қазақ даласын аралаған саяхатшы-этнографтар И.Лепехин, И.Георги, т.б. екі ішекті домбырадан басқа көп ішекті аспаптардың да болғандығын жазады. Ал саяхатшы А.С. Паллас 1786 жылғы қазақ даласын аралаған сапарында осы күнгі жетігеннің көне түрін кездестірген. “Бұл аспап шыршадан жасалған шағын ғана жәшік, оның түбі ғана бар. Оған ішектер ешбір құлақсыз керілген. Бұл аспапты құлақ күйіне келтіру үшін әрбір ішектің астына кішкене тиек — қойдың асықтары қойылады. Музыкант ішектің ұзын жағын сол қолымен тартады да, оң қолымен дишкантта ойнайды”, — деп жазған. Этнограф-саяхатшылардың осы секілді жазбаларына қарағанда, Жетіген аспабы қазақ халқы арасында 19 ғ-дың ортасына дейін сақталып, бертін келе жоғалып кеткен. Осы этнографиялық сипаттамалар бойынша қалпына келтірілген немесе жетілдіріліп жасалған жетігеннің алғашқы үлгісі өмірге қайта келіп, өнеріміз бен аспаптық музыкамызда орын ала бастады. 1817 жылғы “Сибирский вестник” журналында жазылған анықтама бойынша белгілі шебер Оразғазы Бейсенбекұлы 1966 ж. Жетіген аспабының алғашқы нұсқасын қалпына келтіріп жасап шықты. Бұл алғашқы үлгінің дыбыс ауқымы бір жарым октава болып, 13 ішек тағылып жасалды. Оның ұзындығы 1060 мм, шанақ ені 250 мм болып, бетіне екі-үш жерден тиектер қойылып жасалды.