(1) Мінуўшы сяло, Сцѐпка выйшаў у поле. (2) Бяскрайнія прасторы
ляжалі перад ім, пазіралі на яго незлічонымі вачыма, пазіралі
маўкліва і ўдумна. (3) І неяк маркотна стала Сцѐпку. (4) Усѐ, што
было найдаражэйшае ў яго жыцці: дзяцінства, таварышы, сям’я,
Аленка – засталося дзесьці там, пад саламянымі стрэхамі, што
пакрыху пачыналі знікаць з вачэй. (5) Ідзе Сцѐпка то чыгункаю, то
вузенькаю сцежкаю, мінае чырвоныя домікі будучнікаў, пераезды,
купкі дрэў, а перад ім раскрываюцца ўсѐ новыя і новыя малюнкі
незнаѐмых краявідаў.
16. Адзначце сувязі слоў у сказе:
1) паслядоўная;
2) паралельная.
17. Выпішыце з тэксту тры словазлучэнні, якія адпавядаюць схеме
“назоўнік(гал.слова) + назоўнік”.
18. Знайдзіце ў тэксце аднасастаўны сказ. Запішыце яго нумар, від і
граматычную аснову.
19. Складзіце схему аднародных членаў сказа з 4-га сказа.
20. Адзначце, колькі радоў аднародных членаў ужыта ў 5-м сказе:
1) адзін;
2) два;
3) тры;
4) чатыры.
назо́ўнік — часьціна мовы, якая абазначае прадмет і адказвае на пытаньні «хто? », «што? ». у сказах могуць зьяўляцца дзейнікам, дапаўненьнем, радзей — выказьнікам, акалічнасьцю ды азначэньнем. назоўнікі падзяляюцца на агульныя і ўласныя, адушаўлёныя і неадушаўлёныя, асабовыя і неасабовыя, канкрэтныя і абстрактныя, зборныя, рэчыўныя.
назоўнік у беларускай мове адрозьніваецца паводле роду (мужчынскі, жаночы, ніякі), ліку (адзіночны, множны) ды склону (назоўны, родны, давальны, вінавальны, творны, месны, дадаткова — клічны). дадаткова маюць тры скланеньні: першае, другое, трэцяе.