Выкарыстоўваючы словы для даведкі, складзіце апавяданне па малюнках. с дедом и внуками которые идут на курган славы Для даведкі:выйти, зайти, пройти, перейти, войти, подойти, обойти(можно не все)
Горава, карэннага русака са старой маскоўскай фаміліі, які быў паранены
ў сутычцы з атрадам паўстанцаў пад Ракавам і адасланы «ў тыл» на лячэнне.
Сімпатыі чытача, здаецца, павінны быць на баку Пора-Леановіча: чалавека, якому
не давярае сам генерал урадавых войск. Бо ці можна прыхільна ставіццаі да
чалавека, роля якога - шпіёніць? Але гэта толькі першае ўражанне. Горав, які ў думках апынуўся ў Маскве, успамінае сваю старэнькую маці,каханую дзяўчыну Надзейку, марыць аб мірным жыцці. І раптам - стрэл! Гэта
страляў-забаўляўся з дуэльных пісталетаў Пора-Леановіч. Горава ўразіў (каторы
ўжо раз! ) яго сухі прыгожы твар, белыя валасы, бакенбарды і, галоўнае,
страшнаватыя блакітныя вочы, у якіх бачная была пагарда да ўсяго. І яшчэ рэзкі
шрам паўз брыво і левую скронь - адмеціна двубою. Гораў хоча неяк абразуміць Пора-Леановіча, гаворачы, што да свайго
народа трэба адносіцца з павагай, што людзі не вінаватыя, калі дрэнна робяць
улады, той адказвае, што народ - гэта быдла, якое па галаве трэба біць. І ваша,
і наша, і польскае, і ўсякае. Іншага яны не варты. Людзей не шкадуй. Ні жанчын,
ні дзяцей. Ідзі па трупах, і добра табе будзе. Менавітагэтая вераб’іная ноч паказала, якія розныя тыпы людзей увасабляюцьПора-Леановіч і Гораў. Мы ўбачылі, што адзін з іх люта ненавідзеў людзей, а
другі ганарыўся сваім народам. Такія людзі, як капітан Пора-Леановіч, не
павінны жыць на зямлі, - падкрэслівае аўтар, - і адмоўны герой гіне на дуэлі
Для местных мальчишек море было не курортной экзотикой, а повседневным бытом, родным домом. (2)Поэтому меня, приезжего, но плавающего настоящим кролем, – первый разряд! – они приняли за своего. (3)А вот в приезжем тощеньком мальчике, с завистью взиравшем на их шумное отчаянное береговое братство, местные упорно видели чужака. (4)Он носил выпуклые круглые очочки, за которые мальчишки метко прозвали бледнолицего мальчугана Бычок - есть в море такая забавная рыбка с огромной головой и вытаращенными в постоянном удивлении глазами. (5)Они презирали его и за суетливую манеру плавать, поэтому в своё братство не принимали. (5)Но однажды произошло невероятное! (7)Бычок, этот хилый очкарик, осмелился доплыть до Чертова Пальца - мрачной отвесной скалы у самого дальнего входа в бухту! (8)Для него, конечно, это было поистине отчаянным поступком. (9)И молчаливое сопение мальчишек являлось тому свидетельством... (10)Назад Бычок плыл слишком медленно, нелепо переваливаясь с боку на бок и высоко занося слабые, как тростинки, руки. (11)Вдобавок он то и дело поправлял очки: видимо, вода заливала стекла. (12) Не мог предусмотреть он и ещё одного обстоятельства. (13)С моря шла мертвая зыбь - широкая медленная волна. (14)Безобидная в открытом море, она свирепела в узких каменных лабиринтах бухты.(15)С каждой новой волной накат у берега становился сильнее и опасней. (16)Справиться с ним мог бы только опытный и сильный пловец. (17)Этого не мог, конечно, знать городской мальчик... (18)Отбойная волна отшвыривала его назад, словно слепого котенка. (19)Кто-то из мальчишек неуверенно сказал у меня над ухом: (20) - Ребята, а Бычок-то тонет... (21)Их сбивало с толку то, что он не кричал: " " или что-нибудь в этом же роде. (22)Бычок тонул молча и, если можно так сказать, с достоинством. Исходный текст Slide 9: 9 ( 23)Я натянул ласты, стараясь не упустить глазами то место, где последний раз мелькнула голова мальчика, и поднырнул под пенный гребень очередного вала. (24)Мне повезло: на четвертом или пятом заходе я задел мальчишку за руку. (25)Он уже обессилел, обмяк и наглотался воды, но быстро пришел в себя, хотя долго еще морщился и откашливался. (26)Потом, натягивая рубашку, он взглянул на меня и сказал: (27)- А все-таки я немножко совсем не доплыл... (28)Чуть-чуть... (29)- Чуть-чуть... -вскипев, передразнил я его. (30)- Не утонул ты чуть-чуть, заморыш несчастный! (31)Он не обиделся и только глубоко вздохнул.(32) А потом спросил вдруг: (33) - А завтра вы здесь будете? (34) - А тебе зачем? - не слишком вежливо буркнул я. (35)- Я опять поплыву! - горячо выпалил мальчишка. (36)- Понимаете? (37)Я же должен доплыть! (38)Обязательно должен! (39)Ну, а в случае чего... (40)Вы меня опять Ладно? (42)Я просто-напросто опешил от такого нахальства. (43)Несколько мгновений я вглядывался в его серьезное очкастое лицо, раздумывая - не дать ли ему хорошенько в воспитательных целях. (44)Но было что-то такое в выражении его глаз, что совершенно неожиданно для себя самого я ляпнул: (45) - Ладно... приходи, там посмотрим... (46)И все мальчишки, столпившиеся вокруг нас, радостно загоготали: (47)- И чего смотреть? (48)Поплывем вместе - и кранты! (49)Бычок радостно подпрыгнул, и я вдруг понял: этот непременно доплывет. (50)Не завтра, так послезавтра...
Горава, карэннага русака са старой маскоўскай фаміліі, які быў паранены
ў сутычцы з атрадам паўстанцаў пад Ракавам і адасланы «ў тыл» на лячэнне.
Сімпатыі чытача, здаецца, павінны быць на баку Пора-Леановіча: чалавека, якому
не давярае сам генерал урадавых войск. Бо ці можна прыхільна ставіццаі да
чалавека, роля якога - шпіёніць? Але гэта толькі першае ўражанне. Горав, які ў думках апынуўся ў Маскве, успамінае сваю старэнькую маці,каханую дзяўчыну Надзейку, марыць аб мірным жыцці. І раптам - стрэл! Гэта
страляў-забаўляўся з дуэльных пісталетаў Пора-Леановіч. Горава ўразіў (каторы
ўжо раз! ) яго сухі прыгожы твар, белыя валасы, бакенбарды і, галоўнае,
страшнаватыя блакітныя вочы, у якіх бачная была пагарда да ўсяго. І яшчэ рэзкі
шрам паўз брыво і левую скронь - адмеціна двубою. Гораў хоча неяк абразуміць Пора-Леановіча, гаворачы, што да свайго
народа трэба адносіцца з павагай, што людзі не вінаватыя, калі дрэнна робяць
улады, той адказвае, што народ - гэта быдла, якое па галаве трэба біць. І ваша,
і наша, і польскае, і ўсякае. Іншага яны не варты. Людзей не шкадуй. Ні жанчын,
ні дзяцей. Ідзі па трупах, і добра табе будзе. Менавітагэтая вераб’іная ноч паказала, якія розныя тыпы людзей увасабляюцьПора-Леановіч і Гораў. Мы ўбачылі, што адзін з іх люта ненавідзеў людзей, а
другі ганарыўся сваім народам. Такія людзі, як капітан Пора-Леановіч, не
павінны жыць на зямлі, - падкрэслівае аўтар, - і адмоўны герой гіне на дуэлі